"ഉറവ"

ഉറവ ""പ്രണയിനീ..മനസ്സിലേക്ക് നീഊതിവിട്ട തീപ്പൊരികള്‍..
അവ അണയാതത്തെന്താണ്..?
ഒരു വേള,
അവ അണയുന്നത് എനിക്കും ഇഷ്ടമായിരിക്കുകയില്ല..
എന്റെ ആകാശതുണ്ടു മുഴുവന്‍ കീഴടക്കി,
ആര്‍ദ്രതയ്ക്കൂക്കം കൂട്ടുന്ന നീയെന്ന മേഘം...
അറിയുന്നുവോ ഞാനും മഴയാണെന്ന്..?
അതിനൊപ്പമിടറുന്ന ഇടിമിന്നലാണെന്ന്..?
ഒടിഞ്ഞ ചിറകില്‍ നിന്നുമിനിയും
ചോരയിറ്റാത്തത് ആരുടെയെല്ലാം

മിടുക്കാണെന്നിനിയുമെനിക്കറിയില്ല...
നീറുന്നിടത്തു പുരട്ടുന്ന വിഷം പോലെ സ്നേഹം..
പതിയിരുന്നു പ്രണയമായെന്നെ ആക്രമിക്കുന്നുവോ..?
ഒന്നുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും എന്തൊയെരിയുന്ന പോല്‍..,
വായു രഹിതമാകുന്നു സ്വപ്നങ്ങള്‍...
ഹ്രിദയത്തിലേക്ക് വീണ്ടും വീഴുന്ന തീപ്പൊരികള്‍...
ക്രിത്യമായ ഇടവേളകള്‍ക്കു വഴങ്ങി....
അറിയില്ല...
വീശുന്ന കാറ്റില്‍ കനലെത്ര അടരാടുമെന്ന്..
ഇവിടെ ഒന്നും അവിശ്വസനീയമല്ല..
പ്രണയിനീ..
ബോധിമരച്ചുവട്ടില്‍
ഇനിയെന്‍റ്റെ രുധിരരേതസ്സുകള്‍ കലര്‍ന്നു പെയ്യട്ടെ..
എല്ലാത്തിനും മുകളിലൂടെ ഒരു
പെരുമഴ ഭ്രാന്തമായി അലറിപ്പെയ്തെങ്കില്‍....!.




* എന്‍ടെ നീ മരിച്ചു എന്നു നീ പറഞ്ഞോ..?

മരം പെയ്യുമ്പോള്‍..

" മരം പെയ്തു തുടങ്ങുന്നത് ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നു തന്നെയാണ്.. തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ പ്രായമായവര്‍ക്ക് അങ്ങിനെ.. അല്ലാത്തവര്‍ക്ക്‌ അങ്ങിനെ.. എങ്കിലും ഇന്നും ചില സിനിമകളോ പുസ്തകങ്ങളോ നമ്മെ കാലങ്ങള്‍ക്ക് പുറകിലേക്ക് പിടിച്ചു വലിക്കുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ്..? അതാണ് മരത്തിന്‍റെ പെയ്യല്‍.. മരം പെയ്തു തകര്‍ക്കട്ടെ.. നമ്മള്‍ ഓരോരുത്തരും പിന്നിലേക്കു വിളിക്കപ്പെടട്ടെ..